که مهبود بدنام آن پاک مغز

که بیدار دل بود و دُرنامنه بود

دلی پرخرد داشت و رای درست

ز گیتی به جز نیکنامی نجست

روان و دلش پر ز گفتار نغز

دو فرزند بودش چو خرم بهار

همیشه پرستنده شهریار