یقین عین الیقینش باز بنمای

نیارم گفت تو دانی که چونست

ز فضلت مرهمی نه بر دل ریش

حجابش جملگی بردار از پیش

در عطار مسکین را تو بگشای

تو سلطان و حکیمی و خدائی

حقیقت دردمندان را دوائی