چنین گفت با شاه آزادمرد

ببردند خوان نزد نوشین روان

خردمند و بیدار هر دو جوان

پس خوان همی رفت زروان چو گرد

که ای شاه نیک اختر و دادگر

تو بی چاشنی دست خوردن مبر

که روی فلک بخت خندان تست