بود زانی یقین در عین نخوت

نه از خود یک نفس آسوده تو

از آن در رنج و غم فرسوده تو

همه رنج تو بهر خورد و شهوت

همه رنج تو از کبرست وز کین

از آن اینجا نداری هیچ تمکین

همه رنج تو از تست و ز صورت