چو او رسمهای پدر درنوشت

که بیدادگر شد سر شهریار

ز گیتی برآمد به هر جای غو

جهان را کهن شد سر از شاه نو

ابا موبدان و ردان تیز گشت

همی مردمی نزد او خوار شد

دلش برده گنج و دینار شد