جز از آفرین در بزرگی نخواست

چنان کز پس مرگ نوشین روان

ز گفتار من داد او شد جوان

ازان پس که گیتی بدوگشت راست

بخفتند در دشت خرد و بزرگ

به آبشخور آمد همی میش وگرگ

مهان کهتری را بیاراستند