جهان جاودان راکرده آباد

از آتش آتشی در خود فکنده

ز گردن دل ز نیک و بد فکنده

حقیقت خاک برداده چو بر باد

یقین چون آب در عین وصالش

شده آیینه جان در جمالش

عیان خاک دیده راز آخر