چنان در چارمین حیران بماندست

چو منصورت در این سر پایدارم

یقین سوی فلک امید دارد

مقام چارمین خورشید دارد

که کلی دست از خود برفشاندست

سمای چارمش چون منزل آمد

ز خورشید رخت او واصل آمد