نهادند بر چادر لاژورد

همی بود ازین گونه تا ماه نو

برآمد نشست از برگاه نو

تو گفتی که جامی ز یاقوت زرد

بدیدند بر چهره شاه ماه

خروشی برآمد ز درگاه شاه

چو برزد سر از کوه رخشان چراغ