حقیقت اندر اینجا دید دیدست

ز نی بالای نه قبه تو خرگاه

حقیقت اندر اینجا آشنائیست

یقین مر سالکان را روشنائیست

عیان چون یار در گفت و شنیدست

تو بر امید فردائی زهی ریش

که اندر خود فکندستی تو تشویش