که میدانم که این بت دوستداری

سخن بسیار گفتم از عیانت

دمی اندر نشان بی نشانت

حقیقت چون سر این سر نداری

کجا باشی تو چون منصور حلاج

که گردی بر سر حلاج جان تاج

کجا باشی تو چون او در حقیقت