مرا از عقل اینجا کرد افگار

تو نقشی دید خود نقاش کردی

تو از دیدارمائی صورتی فاش

کجا هرگز توانی گشت نقاش

که تاگشتم ابر او عاشق زار

بسی در عقل اول راز دیدم

که با او عاقبت را باز دیدم