ازان کارخاقان پراندیشه گشت

زمین را ببوسید و کرد آفرین

جهانجوی چون دید بنواختش

یکی نامور جایگه ساختش

به سوی شبستان خاتون گذشت

سخنهای نوشین روان برگشاد

ز گنج وز لشکر بسی کرد یاد