که چون نقطه نهاده گشت گردان

تو گراین سر بدانی هر دوئی تو

یکی بین و مبین در خوددوئی تو

از او او باز بین پرگار مردان

سر نقطه ز اول می نگهدار

که چون دیگر نگشت از عین پرگار

زبالا سوی شیب آمد فرازش