تو درجمله ظهوری در بطونی

چو در جمله توئی یکیست گشتم

عیان تو شدم اما نهانی

ز دریای غمت در بی نشانی

گرفته هم درون و هم برونی

ولی خود را تو میدانی خود و خویش

که صورت این زمان برداشت از پیش