تو گفتی زمین آسمان را ندید

به آموی و راه بیابان مرو

زمین بود یک سر چو پر تذرو

چنین تا به بسطام وگرگان رسید

زآیین که بستند بر شهر و دشت

براهی که لشکر همی برگذشت

وز ایران همه کودک و مرد و زن