یقین گفتار من با یار افتاد

فنا کن خویشتن عطار در جان

که اسراری تو مر اسرار در جان

در این سر فنا عطار افتاد

مرا گفتار از یاراست هر دم

کز او هر لحظه دیدارست خرم

سخن در بیخودی میگویم اکنون