که ذات کل یقین اعیانست اینجا

دوئی برخاست تا یکی عیان شد

حقیقت در یکی او جان جان شد

خطابش جمله با جانست اینجا

مبین عطار خویش الا که هم یار

حجاب خویشتن از پیش بردار

یقین میدان که بود تو خدایست