دوئی رفت و ترا او شد یگانه

وز او کن در نمود خودنظاره

دوئی چون رفت او در تست موجود

منی تو کنون از اوست مقصود

ازاو داری حیات جاودانه

بسی ره کرده تا عین منزل

گذر کرده رسیدی تا سوی دل