ایستادم نزدشان چون شمع من

عبد سالک نام آن درویش بود

گوی معنی را چو منصور او ربود

پیش رفتم در میان جمع من

گفتم این غوغا و این خونی که بود

این چنین زجری که کردند از چه بود

گفت شخصی کز کجائی ای جوان