چون رود او و نسوزد آن زمان

وارهان این دم مرا از بند غم

یک محب را گوی تا فرمان برد

در میان داش خانه در شود

آورم من عرض کلمه بر زبان

پس بشهر دین احمد در روم

بر تو و بر دوستانت بگروم