چون ابوذر در میان داش رفت

زانکه خالص بود آمد پاک باز

خلق بی حد بود آنجا جمله جمع

تا که دریابند آنجا حال شمع

سری از اسرار حیدر فاش رفت

مردمان گفتند بوذر سوخته

جان ما را خود سراسر سوخته