که همواره سیری نیابد ز گنج

وزیشان امیدست آهسته تر

برآسوده از رنج و شایسته تر

وزین گوهران آز دیدم به رنج

بدو گفت شاه از هنرها چه به

که گردد بدو مرد جوینده مه

چنین داد پاسخ که هر کو ز راه