ز مرد شکیبا بپرسید شاه

بپوشد همی رشک با ننگ و آز

همان رشک و کینش نباشد نهان

پسندیده او باشد اندر جهان

که از صبر دارد به سر بر کلاه

چنین گفت کان کس که نومید گشت

دل تیره رایش چوخورشید گشت