بیفتاد و نومید گردد ز بخت

بدو گفت غم دردل کیست بیش

کز اندوه سیرآید از جان خویش

چنین داد پاسخ که آنکو ز تخت

بپرسید ازو شهریار بلند

که از ما که دارد دلی دردمند

چنین گفت کان کو خردمند نیست