چون ببینی جوهر ذاتم چنان

ز آنکه ایشانند گمراهان دین

تو بهردرویش عارف باش یار

گاه گاهی جوهر را پیش آر

اندر آیی در میان سالکان

در ز بحر دل در آرم بیشمار

گر تو می جوئیش رو جوهر بیار