چه بیشست پیداکن ای نیک خوی

چو از درد روزی بسستی بود

همه آرزو تندرستی بود

بپرسید و گفتش که از آرزوی

بدو گفت چون سرفرازی بود

همه آرزو بی نیازی بود

چو ازبی نیازی بود تندرست