هاتف غیبم همی آواز داد

عاقبت گل را بچیدم بی خسی

ناکسان را کی رسد زان غنچه بو

زانکه من چیدم گل از بستان او

یک گلی از غیب در دستم نهاد

گفتمش ای سر غیبی حال این

گوی با من تا شود سرم یقین