رحم کن بر جان من ای پیر راه

نقد من خاک درت ازدیده رفت

هرچه می گوئی ز تو می بشنود

غیر روی تو بکس می ننگرد

گوی با او تا کند در من نگاه

خود بفرما تا سخن گوید بمن

بعد از آن در جان من گیرد وطن