اوفتادی لاجرم اندر بلا

گر تو خود خاموش میبودی چنین

دشت و بیشه بد ترا زیر نگین

خود نبود این ذوق خاموشی ترا

این زمان از گفت خود داری فراق

خود ندانستی تو ذوق اشتیاق

از زبان کردی تو سر رادر زیان