کای تمامی گشته خود عقل و تمیز

گفت دادی هر چه جستم ای الاه

هست لطفت جمله اشیا را پناه

پس بگفت آن شه بفرزند عزیز

چون در این مدت چنین صامت بدی

شکر کاین ساعت چنین گویا شدی

حال خود را گوی با من ای پسر