سرشده خاک و زبان ناگو شده

تا که گردی شرمسار از کار خود

رو بگورستان ببین تنها و دل

طعمه موران شده در زیر گل

جمله خاموشند و محو اوشده

خویش را ز آلایش اول پاک کن

خرقه سالوس خود را چاک کن