کو بماند در چنین محنت حزین

خدمتم را او ز روی صدق کرد

رفت از راهم همه خاشاک و گرد

در طریق عارفان نبود چنین

پس روان برخاست آن دانای وقت

رفت پیش حاکم و دارای وقت

گفت جرمش را ببخش ای نیکرای