دختری در ملک خوبی همچو حور

چون رسید آن پیر خودبا جای خویش

عذرها گفتش حکیم سینه ریش

پیر را چون بود در کنج حضور

آفتاب از روی او حیران شده

ماه و زهره از رخش تابان شده

از نکوئی همچو مه میتافت او