شانزده پندم بجو بیرنج و غم

هم بخود کن تا نیفتی در زیان

رو تو سررادر گریبان کش چو من

پیش خود مگذار هرگز مرد و زن

تو تن خود پاک دار و جامه هم

در شب تاریک ای یار نکو

زینهاری تو سخن آهسته گو