تا سلوک او همه نیکو بود

چونکه پیدا شد غم ایشان بخور

ورکنی فرزند خود را کدخدا

در شریعت شو تو او را رهنما

با عیال خویشتن خوشخو بود

بیست و هفتم پند بشنو بی قصور

بدمکن با کس که تا بینی حضور