خشک گردد خود ز بی آبی درخت

خویش را در دین چو موری کرده ای

مور تشنه لنگ و لوک و رانده ای

از لب دریای وحدت مانده ای

رو وجودت سبز گردان همچو بخت

بخت من سبز و سعادتمند شد

زآنکه اسرار ولی اش بند شد