تا نماند در وجودت رنج و غم

تو کشف باشی و دنیا تخم تو

وز دو عالم روی آورده باو

تو گذر از تخم و از خود نیز هم

گشت شه باز آنکه او شهباز شد

سوی اصل خویشتن او باز شد