اووجود خویش را پرنور یافت

خورد از آن لقمه روان معروف شد

او بمعروفی از آن موصوف شد

از عدم چون جانب دنیا شتافت

شد سوی بازار روزی با شتاب

دید سقائی که او میداد آب

گفت با خلقان که از بهر خدا