گه شوی در دین احمد راهبر

گه بریزی بر زمین خود خونشان

گه درآری در قفس مرغی چو روح

گه باو بخشی ز معنی صد فتوح

گه تو با او در دل و گه در نظر

گه درآئی در نظر در پیش ما

گه نیابیمت نشان در هیچ جا