خود دوعالم بر تو یک گلخن شود

چون تو امروزی نرفتی سوی او

چون توانی دید فردا روی او

روز حشرت خود زبان الکن شود

جامه بغض و عداوت دوختی

تو زبغضش در جهنم سوختی

هر که دارد حب او از اتقیاست