بهر مهر او ترا چون ظرف نیست

مهر او درهر دلی کآمد فرو

دان که چون خورشید میتابد ازو

مهر او میدان که لاف و حرف نیست

سینه را از قید آلایش بسوز

دیده را ازدیدن صورت بدوز

بعد از آنی کار مردان پیشه کن