رو بدان ای دوست بود خویش را

نفس خود را کرده ام در بند من

خواب غفلت برداز گوش تو هوش

در بیابان فنا میری چو موش

چند بینی با بدی بد کیش را

هرکه از نفس و هوا بیزار شد

او زخواب غفلتش بیدار شد