ناگهم افتاد در کویش گذر

خود چه حاصل چون کسی را کم نواخت

روز و شب فکرش خیال جاه بود

دستش ازنیکی ولی کوتاه بود

بود چون فرزند او بیرون در

چشم او افتاده بر من گفت آه

آمدی خوش ورنه می گشتم تباه