همچو مستان خدامیکن خروش

درگذر از منصب دنیای دون

زانکه خلقی را دراندازد بخون

بگذر از دنیا و جام عشق نوش

گر تو خواهی پیش آن دلجو شوی

بایدت اول که همچون او شوی

یعنی از هستی خود از دل گذر