پیشش آمد دختری چون آفتاب

اوبگرد شهر اندر سیر بود

بر در یک خانه بنشست زود

خواست شیخ از مردم آن خانه آب

همچو حوران بهشتی تازه روی

جام آبی داشت در کف مشکبوی

آب را بستاند و بروی چشم دوخت