بداند که کژی نیارد بها

جهان از شب تیره تاریک تر

دلی باید ازموی باریک تر

که از بد کند جان و تن را رها

چو بر سرنهد تاج بر تخت داد

جهانی ازان داد باشند شاد

سرانجام بستر ز خشتست وخاک