صبحدم بریاد تو یک خنده کرد

شد ز رنگ و گرده آورد گرم

مه که در اول چونعلی زاتش است

چون زتست آن نعل در آتش خوش است

خلق را از دم چو عیسی زنده کرد

روز یافت ازتو بنو جانی دگر

زانکه هر روزی تو در شانی دگر