جام زر بر دست نرگس مینهی

می فرو ریزد ز شوق تو بخاک

چون شکوفه از شکفتن سیرشد

ز اشتیاقت روز طفلی پیر شد

نقره را میر مجلس مینهی

لاله را بر کوه کردی در کمر

تا کلاه افکند در خون جگر