نور را همرنگ خود کرد آنچه یافت

در بر حلمش که کوه ساکنست

در زمین صد لرزه ناایمنست

چون زغیب الغیب سر از سر بتافت

یوسف صدیق را بر روی زد

خیمه خوبیش سو تا سوی زد

حلق داود از خوشی پرجوش کرد